Saturday, May 28, 2011

සදාකාලිකව සැගවූවා නම් ...හොද යැයි ...සිතෙන ...රහස



ගොඩක් දේවල් හිතේ තියන් හිටියා කවද හරි දවසක කියන්න.

හමු වෙන්නේ බොහොම සුලු වෙලාවකට විතරක් හන්දා, දිග කතාවක් කෙටි කරලා කියන්න මම ලෝබ උනා.

මට ඕන උනේ හුගක් ආදරෙන් ලගට වෙලා ඒ දේවල් එකින් එක කියන්නයි. ඒ හැම දෙයක් ම... "දවසක කියන්නම් කියලත්" මම එයාට කිව්වා.

ඒත් එයා කිව්වේ " අපෝ එච්චර දවස් ඉන්න බෑ. දැන් කියන්න කෝ " කියලා.

එහෙම කිව්වම මම හිතුවේ... එයාට මම කියන්න යන්නේ මොකක්ද කියලා... දැන ගන්න තිබුන කුතුහලයට එහෙම කිව්වා කියලයි.

ඒ දවස්වල නොකිව්වොත්, ඒ කතාව.. කවදාවත්ම එයාට අහන්න දවසක් නොලැබෙන බව දන්න හින්දා තමයි...එදා එයා එහෙම කියන්න ඇත්තේ කියලා, දැන් මම දන්නවා.

ඒ වගේම, ඒ කතාව කියන්නට හැකි වතාවරණයක්... මට ද... නැවත උදා නොවන බව සහසුද්දෙන්ම දන්නේ.. ඔබ පමනක් ම වන නිසා, එසේ පවසන්නට ඇති බවත් දැන් මා තහවුරු කරන් අවසන්.

------------------------------------------------------------

එනමුදු....සැගවූ සියල්ල මෙලෙස.. එලි වන තුරු.. නිහඩව උන්නේ මන්දැයි..කියා පමනක් - දිවා රෑ නොමැතිව - තවම මම කල්පනා කරමි.

------------------------------------------------------------


මේ අනෝරා වැසි නොවේ - මගෙ නෙතේ කදුලුයි

ගිගුම් දෙන ගිගුරුම් නොවේ - හිත අඩන අයුරුයි

හාත්පස ගණදුරු නොවේ - මගෙ ලොවේ අදුරුයි

මේ ලියන්නේ කවි නොවේ - සැගව ගිය අයුරුයි


------------------------------------------------------------


තනිව මේ මග පැමිණියේ - හිතින් මං විතර ද

මා ඇවැසි බව පැවසුවේ - මොහොතකට විතර ද

ලැබුණූ මේ දුක මහ මෙරයි - කෙලෙස විදවන්න ද

කදුලු සගවන් ආයෙමත් - කොහොම මං එන්න ද


------------------------------------------------------------


හදා ගන්නට කාලයක් - හිතට වත් නොතියා

සදක් යනවා සැගවිලා - අහසටත් නොකියා

ඔබ උරුම දින මෙපමනයි - අදහ ගනු බැරුවා

නමුදු ඉන්නෙමි හිනැහිලා - ඔබ ලගදි නොහඩා.

Wednesday, May 11, 2011

නැගණියේ....ඔබට සුභ මංගලම්....



ලස්සන දවසක පින්බර උදයක

පියාසලා දෙව් අගනක් අහසින්

සප්ත වර්ණ දේදුන්නක නැගිලා

අනන්තයට යනදා...නිම්නැති ආදරේ සොයලා...

-----------------------------------------------------------------------------

අසෙනිය මල් වැසි ඇද වැටිලා - සුදු පාවඩ සැදුවා

විසුරුණ සුභ පැතුමන් ගලපා - මංගල ගී ගැයුවා

සුපිපුණු නෙක මල් පෙති ගානේ - ආදර වදන් ලියා

රන් සමනලියක්.. මලක් වගේ - අද දීගෙක යනවා.....

-----------------------------------------------------------------------------

සුර අගනක්.. සුර කුමරෙකු අතගෙන ..පෝරු මස්තකයේ හිදින වෙලේ

බලන්න ආසයි ගිලිහෙන හසරැලි ..ආදරයෙන් රතු උන මුහුනේ

මාපිය සෙනෙහස උණු කදුලක් වී.. ගලා ගියත් සමු දෙන මොහොතේ

ඔබයි දූ කුමරි එදා වගේ අදත්.. හැමදාමත් ඒ හද මඩලේ.....

-----------------------------------------------------------------------------

ලගින් හිටිය හැම දුරක තියා - මංගල ගමනක ඈ යනවා

රැකවරණය ආදරය පිරී ගිය - අලුත් හිතක හිමිකම ලැබිලා

තෙරුවන් සරණින් දෙවි රැක වරණින් - පැතූ හැම පැතුම් ඉටූ වීලා

ඔය සුදු පාටැති පුංචි පැටව් ලැබ - යුග දිවි සතුටෙන් ඉතිරේවා.....

-----------------------------------------------------------------------------

හමු වී වෙන් වී මතකෙන් ගිලිහෙන - දහසක් හිත මිතුරන් මැද්දේ

දෑතේ දසගිලි වලටත් අඩුවෙන් - ඔබ මා හමු වීලා ඇත්තේ

මනාලියක වූ ඔය රුව දැකුමට - එනමුදු මා පිං කර ඇත්තේ

මහමෙරටත් වැඩි මගෙ සුභ පැතුමන් - මේ කවි තුල සැග වී ඇත්තේ...

Monday, April 4, 2011

තාම ආදරෙයි........



සුලග සේ පාවී යා වූ - සමනල් පාරාදීසයේ

එක පාරට හද සැලුනා - ඒ නිමේශයේ

දෙනෙත් සර විහිදා - මැවෙන සිනහා බලා

ලබා ගන්නට බැරි රුවක් ලග - ‍හිත ම නතර උනා

-------------------------------------------------------------

හැමදාම හමු වෙන්න තිබුනා නම්

සිය දහස් වාරයක් - දැක ගන්න පිං ඇත්නම්

සසර පුරුද්දට උන්නා වාගෙම

ඔය හිතේ මට ඉන්න දෙනවා නම්

--------------------------------------------------------------

දුටුව දින හිත සැලී නොගියා නම්

සිනා වැස්සට තෙමී නොගියා නම්

අහම්බෙන් වත් හමුනොවී ඔබ

ඒ සැදෑ කල ඔහේ ගෙවුනා නම්

Monday, March 21, 2011

සුදු ම සුදු සමනලි


සිතට සතුටක් මවන දසුනක

රුවක් අරගෙන ඔබ ඇවිත්

නෙත ම කළඔනවා.......

වරම් නැති බව හිතෙන පැතුමක

අකීකරු හිත දැවටෙමින්

ඔබ ම අයදිනවා.......

-----------------------------------------------

පාවෙනා සුදු වලා අහුරක

ඔබව සතපා

උණුසුමක් වෙන්නට හිතයි........

රෝස පැහැවන් දෙතොල් අද්දර

හාදු වපුරා

ආදරය දෙන්නට හිතයි.........

-------------------------------------------------

වෑහෙනා හසරැල් විලේ

දෑස් නොපියා

බලන් ඉන්නෙමි හරි හැඩයි.........

කියා ගන්නට බැරිව ලතවෙන

ආදරේ

කව් සිලුමිණක් පබදින හැඩයි...........

Friday, May 21, 2010

මේ තමයි මගේ ....ආදරය


හසඟන ඔබයි..හද විලම සැරසූ
පිපුනු මල් පරදා....
සඳවත ඔබයි..තුන් සිත එලිය කෙරූ
සහස් තරු පරදා...
හද විල කලඹා - තුන් සිතම කිති කැවූ
අන්සතු වරංගනා................

ලාහිරු කැන් දිගේ
පිය මනින අගේ
බලන් ඉන්න හිතුනා.....
කෝමල වත පුරා
පොරකන පෙම් රටා
දැහැන මුදා හැරියා......

රූසිරි රූ රටා
දෑසට නතු වෙලා
සෙනෙහස් වාන් දොරටු ඇරුනා......
සමනල තටු විදා
පහසක දැවටිලා
ස්වර්ණ වර්ණ සිහිනය දුටුවා.......
සිතම ආදරෙන් පුරවනා
ඔබ මගේ නොවෙයි - දනිමි මා
නමුදු සෙනෙහසේ - ඉමක් කොනක් නැතුවා......
මගේ ආදරය සඟවන්නම්
දෙලොවක ඔබ තනි නොකරන්නම්
සමුගන්නා තුරු - පුලුවන් විදිහට
මලක් වගේ ඔබ සුරකින්නම්....


Sunday, May 9, 2010

- සින්නක්කරම..මගේ නොවේ -




මෙතෙක් සිදුවූ සියල්ලම, මා, සිත තුලම සඟවා ගත්තා මිස, කිසිවෙකුට කීමට නොගියෙමි . සියලු කටයුතු නිසියාකාරව, සිදු කිරීමට මා අපොහොසත් වුවද, සිදු කල යුතු බොහෝ දෑ, යම් ප්‍රමාණයකින් හෝ කරගෙන යාමට සමත් විය. අතිශය වෙහෙස කර කාල පරිච්ඡේදයක්, මෙසේ ගෙවී යන්නේ, හදවතට ද නොනිමි වේදනාවක් එක් කරමිනි.

හරියටම මාසයකට වැඩි කාලයක් Post එකක් ලිවීමට නොහැකි තරමටම, මා මානසිකව විඩාවට පත්වී තිබුණි. අනිකුත් සහෘදයන්ගේ, බ්ලොග් සටහන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ද, ඒ අතර තුර මට, මග හැරී තිබුණි. සමහර ඒවා කියවුවද ‍Comments දමන්නට නොහැකි විය. තවත් සමරහක් සහමුලින්ම, මට.. මග හැරුනි. ඒ සියල්ලටම, මේ සටහන කියවූවායින් අවසන....... ඔබ සැවොම... මට සමාව දෙන බව මම දනිමි. දිගු කාල පරිච්‍ඡේදයක සිදු වු, සිදුවීම් පෙලක්....මෙසේ ලඝු කොට දක්වමි.

සිරිත් පරිදි ....... හැම දවසකම මට, ඇය හමු විය. නොබෝ දිනකින්ම, අපි හොඳ යහලුවන් බවට පත් වූ වෙමු. අප එකතු වූ විට, බස් රථය සිනා සාගරයක් බදු විය. එවිට, මට නිරත්තරයෙන්ම, මගේ පාසල් අවධිය සිහියට නැගුනේ.... එකල ද..... මෙලෙසින්ම, පාසල් බස් රථය සිනහවෙන්, දෙවනත් කල නිසාය. ලස්සන පාසල් සිසුවියක දුටු විට, අප ඇයව සිනහ ගස්සන්නට තරඟ කළෙමු. ඒ සිදුවීම්, මිහිරි සිතුවමක් මෙන්, එකින් එක, මතක් කරවන්නට, චංචලා සමඟ බස් රථයේ රැදුනු හැම මොහොතක්ම සමත් විය.

නොසිතූ මොහොතක.. චංචලාගේ හොඳම යෙහෙලියන් වූ.. නදීට හා විවේකාට ටිකක් දුර පලාතක පිහිටි, ශාඛා දෙකකට මාරුවීම් ලැබුණි. ඉන් අනතුරුව, බස් රථයේ යාලුවන් ලෙස ඉතිරි වූයේ මාත්, චංචලා පමණි. යෙහෙලියන්ගේ මෙම හදිසි මාරුව, චංචලාට මෙන්ම මට ද, මහත් තනිකමක් ගෙන දෙන්නට ‍හේතු විය.

වෙනදා.... පොදු මාතෘකා රැගත් කතා බහකට සීමා වූ අපේ ඇසුර, පෞද්ගලික ජීවිතයේ සිදුවීම් දක්වා රැගෙන යාමට හේතු වූයේ, බස් රථයේ අප දෙදෙනා පමණක් තනි වීමය. මගේ ව්‍යාපාරික කටයුතු මෙන්ම, ඇගේ කාර්යාලයේ වැඩ කටයුතු ද ඒ අතර මුල් තැන ගන්නා ලදි. අපි, අපේ ප්‍රශ්න එකිනෙකා හා බෙදා හදා ගන්නට පුරුදු වීමූ.

මට අබෝධ වූ පරිදි ... ඇය මට වඩා බොහෝ සෙයින්,වෙනස් වූ.... ගති පැවතුම් ඇති, තැනැත්තියක වුවාය. ඇගේ ඇසුරේ දී , මට අපැහැදිලි තැන් රැසක් ද හමු විය. නමුත්....... ඒවාට පිළිතුරු ද නොවූවාය. මා ඇයට බැදි සෙනෙහසම......මේවා, හාරා අවුසන්න යෑමට ඉඩ නොදුනි.

මා.. කොතරම් ඇය ගැන උනන්දු උවද... ඇය ඒ බව නොදන්නවා සේ උන්නාය. නැතිනම් ඇය ඇත්තටම ඒ බව නොදැන හිටියා වන්නට ද පුලුවන. ඇයව, කෙසේ හෝ දුරකථන ඇමතුමකට සම්බන්ධ කිරීමට මා කොතෙක් උත්සාහ කලද, ඒ සෑම වරකම ඇය නිහඬ වූවාය. දුරකතනය නාද වී .......... අවසානයේ ඇමතුම විසන්දි වන තුරුම , ඇය දුරකථනයට පිළිතුරු නොදුන්නාය. මෙය, මට... මහත් ගැටලුවක් විය. අවසානයේ දී, මම ඉතා සැහැල්ලු ලෙස ඇයගෙන් ඒ පිළිබඳව විමසද්දී..... ඇය කතාව වෙනතකට යොමු කොට, එම ප්‍රශ්නයෙන් මඟහැර ගියාය. එසේ සිදුවූ වාර කිහිපයක්ම විය. අවසානයේ දී.. ඇයට දුරකථන ඇමතුම් දීමෙන්, මම වැලකී සිටියෙමි. ඒ......... කුමන හෝ කරුණක් මත , ඇය අකමැති දෙයක්, මා අතින් සිදුවන බව , මා තේරුම් ගත් නිසාය. ඇයට ඉඩ දී , බලා සිටින්නෙමියි.....මා තීරණය කලාය. මගේ අදහස...... ඇයට පැවසිම ඒ නිසාවෙන්..... දිනෙන් දින කල් යන ලදි..

එදින සිකුරාදා දිනයකි.

" ගගන…….. මට හිතෙනවා මාත් Transfer කරයි ද කියලා "

" ඇයි….. ඔයාට එහෙම හිතෙන්නේ.." හිනෙන් වත් දැක්කද එ‍හෙම වෙනවා "
සිනා වෙවී...... මම ඇහුවා .

" අනේ නෑ..... ගගන... නදී, වගේම මාත් දැන් අවුරුදු 2 ක්ම මේ Branch එකේ නේ..
ඉතින් ... ඒකයි මටත් බය "

" ආ... ඒක ද ?
... ඉතිං .... ඔයාට පුළුවන් නේ චංචලා...... Government Job එකකට යන්න.
ඒවායේ ඔය හිතු මනාපෙට දේවල් කරන්නේ නැ..... නේ "
මං, ගැසට් එක බලලා Vacancies ගැන ඔයාට කියන්නද.... "

ඉන් ඉක්බිතිව පැවතියේ මද නිහැඩියාවකි....

"මොකද සද්දයක් නැත්තේ... ඔයා කැමති නැද්ද Government Service එකකට …?

" වැඩක් නෑ ............ ගගන...
මැරි කරායින් පස්සේ Job එකක් කරන්න .... මට අදහසක් නෑ "

" ඇයි ...........ඒ... " මම වික්ෂිප්තව ඇසුවෙමි

මා කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ ...................... වදන් වැල ...................... ???????????

"මාව, මැරිකරන්න ඉන්න කෙනා, කැමති නෑ.... මම Job එකක් කරනවට, ගගන "
මේ වචන ටික ඇය තෙපලුවේ, මොන තරම් අපහසුවකින් දැයි, මම දුටුවෙමි.....

අනේ මම අසරණ උන තරම්............. එදා........
වීදුරුවක් මතට වැටුනු, වීදුරු බෝල වගේ, මගේ හිතයි.....ප්‍රාර්ථනාවනුයි , ඉරි තලලා, කෑලි ...කෑලි වලට කැඩුනා.
ජනෙල් අතරින්, එහාට විහිදුනු, මගේ නෙත පුරාවට, පිරුණු කඳුළු, චංචලා දැක්කා ද නොදැක්කාදැයි..........අද ද .... මම නොදනිමි.

" ආ.. ඇත්තද චංචලා.....එහෙම නම් ඉතිං මොනවා කරන්න ද..."
ඒ මොහොතේ.. මට වචන සිර වූවාද... නොඑසේ නම්, මගේ හඬ ගොලු වුවා ............. දැයි සිතා ගන්නට බැරි විය.

මගේ, නෙත් අංජන මවනා...සිතුවම.....මගේ සරා සඳ ....ඇය - අන්සතු බව ,මට කියා දුන්නාය.
තවත් දුරක් ...ඇය සමග එන්නට එ...පාපාපාපාපාපා යයිද......ඇය, මට මේ කියන්නේ.....??????

ගෙවුනු සමයේ, ඔයාගේ නිහඬතාවන්ට....මග හැරීම් වලට , හේතුව... දැන් මම දන්නවා...චංචලා.
සමහර වෙලාවට... මේක, මට කියා ගන්න බැරුව ... ඔයා හුඟක් දුක් විඳින්නත් ඇති.

වරද මගේමයි......ඔයාගේ නෙවෙයි.....දෙව්දුවේ...
අන්සතු බව නොදැන ....ඔයාට... ආදරය කලාට ...මට සමා වෙන්න...ආදර චංචලා.
-
-
-
-
හිතා ගන්න බැරි - ආදරයක් වී - ඔබ ආවා
කියා ගන්න බැරි - සෙනෙහසකින් සිත - ගොලු වුවා..
දරා ගන්න බැරි - මහ මෙරකට වැඩි - දුක දීලා
බෙදා ගන්න බැරි - ආදරයක් ලඟ..සිත හැඬුවා.......

සරා සඳට - පායා එන්නයි - නිල් අහස උනේ
වලා පෙලක - දේදුන්නක අසිරිය - නෑ දුටුවේ..
මං මග බැලුවට- තරු වටකරගෙන - රෑ යාමේ
මගේ සරා - සඳ පායනවලු - කලුවර අහසේ........

දුරින් හිඳින්නම්..ඉඳ හිට විත්- ඔබ හමුවන්නම්
සිතේ ආදරය - තවත් නොපෙන්වා - සඟවන්නම්..
සිතුවම වී - රෑ සිහිනය තවරා - ඇ‍ඳෙනවා නම්
කොලෙම් තොටදි - මම - තනියම අඬලා - නිදියන්නම්..........

කලුවර අහසට - සින්නක්කරවම - අයිති උනු
නොපැතූ මොහොතක - මා නෙත් අභිමුව - එළිය උනු..
හිරු , තරු , දේදුනු - වලාකුලු වලට - තුරුලු උනු
සඳවතියේ ........ මම තාම ආදරෙයි.......මගේ නො උනු.


Thursday, April 1, 2010

නුඹ.......නොදුටු ප්‍රාර්ථනා




ඈත ඉඳන් බලන් ඉඳියි
ඒ උනාට මං ගාවට ඇදී එන්නෙ නෑ
මෑත බලා සිනහ වේවි
ඒ හිනාව කවදාවත් නොදැක ඉන්න බෑ

කතා සැලෙන මුවඟ පුරා
සිර වූවට නුඹ ගාවදි
මගේ මල් හිනා....
සිනා සපිරි දෑස නුරා
හංගන්නට නොදෙයි මගේ
සිත පිපෙනා
ආදරයේ සුවඳ මල් කතා......

මඟ බැලුවට නෙතඟ පුරා
දොඩමළු නැති නුඹ ගැන
මම කරන කල්පනා.....
වද දෙනවා මහද පුරා
සිත පුරාම ගුලි වී ඇති
නුඹේ නමට මං පුරනා
සෙනේහයේ නොදුටු ප්‍රාර්ථනා......